အိမ္

အိပ္ခ်င္ေသာ္လည္း အိပ္၍မေပ်ာ္ေသာညသည္ ခက္ခဲပင္ပန္းလြန္းလွေပစြ။ အခန္းထဲသုိ႔ အျပင္ဘက္ဆီမွ မဆုိစေလာက္ ျဖာက်ေနေသာ အလင္းေရာင္ေၾကာင္႔သာ စိတ္ပင္ပန္းမႈမ်ားသည္ အနည္းငယ္ ေျပေလ်ာ႔သလုိ ထင္ရသည္။ တစ္ခန္းလုံးမ်ား ေမွာင္အတိျဖစ္ေနလွ်င္ ညသည္ ပုိ၍ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာႏွင္႔ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအတိမ်ားႏွင္႔ ျပည္႔စုံေနေသာ ညျဖစ္မည္မွာ မုခ်။ ဟုိသည္လူးလွိမ္႔ရင္း ၾကယ္တာရာဟူသည္ တစ္ေျပာက္စ ႏွစ္ေျပာက္စပင္ အလ်ဥ္းမရွိေသာ ေကာင္းကင္ယံသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔ရင္း စိတ္အလ်ဥ္သည္ ကၽြန္းေလးေပၚရွိ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွ ပင္လယ္ကုိျဖတ္၍ ၾကယ္ေရာင္ပ်ိဳးပ်ိဳးျပက္ျပက္ေအာက္က အိမ္ေလးထဲသုိ႔ အလည္ေရာက္သြားသည္။

မီးေရာင္မလင္းတလင္းေအာက္က အိမ္ေလးသည္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ စကားသံမ်ားႏွင္႔ ေဝလွ်ံေနသည္။ အာကာတစ္ခြင္တြင္ ျပည္႔လုဆဲဆဲ လႀကီး၏ ၿပံဳးရယ္ေနဟန္အား ေငြေရာင္အပြင္႔ေလးမ်ားက ပုိမုိ၍ အားျဖည္႔ေနၾကသည္မုိ႔ ဖိတ္လွ်ံက်ေနေသာ သူ႔ပုလဲရည္မ်ားသည္ လမ္းမထက္ဝယ္ ဟုိတစ္ကြက္၊ သည္တစ္ကြက္ႏွင္႔။ ကေလးမ်ားက လေရာင္ေအာက္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ႔ခုန္ေနၾကသလုိ၊ လူလတ္ပုိင္း လူႀကီးပုိင္းမ်ားက စကားတေျပာေျပာႏွင္႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည္။ ညေလးသည္ ခ်မ္းေျမ႕ျခင္းအတိႏွင္႔ ၿပီးျပည္႔စုံေနေလသည္။

သက္ရွိလူသား၏ တန္ဖုိးျဖစ္ေစ၊ သက္မဲ႔အရာဝတၳဳ၏ တန္ဖုိးျဖစ္ေစ၊ ပ်က္ဆီး၊ ေပ်ာက္ဆုံး၊ ေဝးကြာသြားမွ ပုိ၍တန္ဖုိးပုိထားတတ္လာသည္မွာ လူ႔သဘာဝေပပဲလား။ လြတ္လပ္ျခင္း၏တန္ဖုိးကုိ လြတ္လပ္စြာမေနရမွ သိျမင္လာသလုိ၊ ၿပံဳးရယ္ျခင္းမ်ား၊ ခ်စ္ခင္ျခင္းမ်ားႏွင္႔ ျပည္႔စုံေနေသာ အိမ္ေလး၏ တန္ဖုိးကုိ စက္ရုပ္လူသားဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာထားမ်ားၾကားေနရမွ၊ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ တစ္ကုိယ္တည္း ေနရမွ နားလည္တန္ဖုိးထားတတ္လာသည္။

စိတ္တြင္ တစ္စုံတစ္ရာထိခုိက္မိခ်ိန္၊ စိတ္အားငယ္ခ်ိန္၊ မိမိအားကုိးေသာ ခ်စ္ခင္ေသာသူမ်ားကုိ ရင္ဖြင္႔လုိေသာ္လည္း အနားတြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မရွိ။ ထုိခ်ိန္ဝယ္ အေဝးရပ္ဆီမွ အေမ႔အားေပးစကား၊ အေဖ႔အားေပးသံမ်ားၾကားရလွ်င္ မ်က္ရည္မ်ားသည္ အလုိလုိခုန္ဆင္းလာတတ္ၾကကာ ေအးျမလွေသာ အိမ္ေလးကုိ လြမ္းဆြတ္မိ သည္။ ေပ်ာ္ရာမွာမေန၊ ေတာ္ရာမွာေနရသည္ဆုိေသာ္လည္း ကုိယ္႔အတၱကုိ ေရွ႕တန္းတင္လုိ႔ စြန္႔ခြာခဲ႔ၿပီးမွ ေတာ္ရာမွာေနရတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လားဟု ဆန္းစစ္မိတုိင္း သံသယအေျဖေတြက တနင္႔တပုိးႏွင္႔။ လက္ရွိမွာေတာ႔ အထပ္ျမင္႔အေဆာက္အဦထဲက အခန္းက်ဥ္းေလးသည္ ကုိယ္႔အိမ္ပင္။ အခ်ိန္အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ႔ သည္အခန္းေလးထဲမွာ တည္းခုိရေပဦးမည္။

အကယ္၍မ်ား ကုိယ္တုိ႔ပုိင္ဆုိင္ေသာ အိမ္ေလးမ်ားသည္ စိတ္ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈမ်ား၊ နာက်ည္းမုန္းတီးမႈမ်ားႏွင္႔ ျပည္႔လွ်ံေနခဲ႔လွ်င္.. အာဃာတမ်ား၊ အမုန္းတရားမ်ားႏွင္႔ တည္ေဆာက္ထားသည္ဆုိလွ်င္… မည္သူက ျပန္ခ်င္ပါမည္လဲ။ မည္သူက လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနပါမည္လဲ။ ပုိင္ဆုိင္သည္႔ အိမ္ေလးမ်ားသည္ ကုိယ္တုိ႔ကုိ ေႏြးေထြးျခင္းမ်ားႏွင္႔ အားအင္မ်ား အျပည္႔အဝေပး၍ ရပ္တည္ျခင္းငွာ ေဖးမႏုိင္ေသာ အိမ္ေလးျဖစ္ရမည္။ ထုိကဲ႔သုိ႔ အိမ္ေလးျဖစ္ရန္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အားႏွင္႔မရ။ အိမ္ေလးအား ပုိင္ဆုိင္ၾကေသာသူတုိင္းေပၚတြင္ တာဝန္ရွိသည္။ မိမိတုိ႔ပုိင္ဆုိင္ေသာ အိမ္ေလး သာယာခ်မ္းေျမ႕ေစရန္၊ ေရာက္လာသမွ် ဧည္႔သည္တုိင္းအား ၾကည္ႏူးမႈေအးရိပ္ေပးႏုိင္ေစရန္မွာ အိမ္္တစ္အိမ္၏ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေပၚတြင္သာမက အိမ္သားမ်ားအားလုံး၏ တာဝန္ျဖစ္သည္။

အိမ္ေလးတစ္လုံး လွပခုိင္ခန္႔၍ ကာလၾကာ႐ွည္စြာ တည္ရွိေနႏုိင္ရန္ ျပဳျပင္မြမ္းမံမႈမ်ားကုိလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ လုပ္ေဆာင္ရန္လုိသည္။ အသစ္ႏွင္႔ လဲလွယ္ရမည္႔ေနရာ လဲလွယ္၊ စြန္႔ပစ္ရမည္႔အရာမ်ားအား စြန္႔ပစ္၍ လက္ရာေကာင္းေကာင္းႏွင္႔ စနစ္တက် ပုံေဖာ္ထုဆစ္မွသာ လုိခ်င္သည္႔ အိမ္ေလးတစ္လုံး ပုိင္ဆုိင္မည္မဟုတ္ပါလား။ အိမ္ေလး အစဥ္လွပက်က္သေရရွိေစရန္မွာလည္း အိမ္ေထာင္ဦးစီးႏွင္႔ အိမ္သားမ်ား မည္ေရြ႕မည္မွ် အေပးအယူမွ်တစြာျဖင္႔ ညီညြတ္ခ်စ္ခင္စြာ ေနထုိင္ၾကျခင္းအေပၚ မ်ားစြာ တည္မွီေနျပန္သည္။ ခ်စ္ၾကည္ျဖဴစြာ ျပဳမူဆက္ဆံေနထုိင္ၾကသည္႔ အိမ္ေလးတစ္လုံးကုိ ပုိင္ဆုိင္ၿပီဆုိလွ်င္ ထုိအိမ္ေလးကုိ မည္သူကမွ် မစြန္႔ခြာခ်င္ၾက။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ စြန္႔ခြာခဲ႔ရသည္႔တုိင္ လြမ္းဆြတ္မိတတ္ၾက၍  အခြင္႔သာလွ်င္ ျပန္လည္နားခုိခ်င္တတ္ၾကစၿမဲ။

သာယာခ်မ္းေျမ႕သည္႔ အိမ္ေလးတစ္လုံး လုိခ်င္သည္႔တုိင္ ကုိယ္စီ တာဝန္ဝတၱရားမ်ားကုိ လႊဲခ်၊ ဖယ္ေရွာင္ေနလွ်င္ စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္ကုိသာ ပုိင္ဆုိင္ၾကရေပမည္။ ထုိ႔ျပင္ အိမ္တစ္လုံးပုိင္ဆုိင္ရေစကာမူ ျပဳျပင္မြမ္းမံရမည္႔ အရာမ်ားအား လ်စ္လ်ဴရႈထားျပန္လွ်င္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင္႔ ျခစားသည္႔အဆင္႔သုိ႔ က်ဆင္း၍ အိမ္ေလး ပ်က္ဆီးရေပလိမ္႔မည္။ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ပုိင္ဆုိင္ထားေသာ အိမ္ေလးမ်ားအား ပုိမုိေကာင္းမြန္ရန္ စနစ္တက် လုပ္ေဆာင္ရမည္မွာ ထုိအိမ္ေလးတြင္ ေနထုိင္ၾကေသာ အိမ္သားအားလုံး၏ တာဝန္ျဖစ္ေပသည္။

ကုိယ္ လြမ္းဆြတ္မိေသာ ကုိယ္႔ အိမ္ေလးသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ျခင္းမ်ားႏွင္႔ ျပည္႔စုံလ်က္၊ ေႏြးေထြးေသာ ရင္ဘက္မ်ားႏွင္႔ တည္ေဆာက္ထားသည္။ သုိ႔အတြက္ အေဝးတစ္ေနရာ အခန္းက်ဥ္းထဲမွ စိတ္သည္ အိမ္ေလးဆီသုိ႔ အခ်ိန္တုိင္း အလည္ေရာက္ေရာက္သြားတတ္သည္မွာ အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ေပ။ ေမွာင္ေနေသာ အခန္းေလးဆီမွ လြမ္းရိပ္ကုိ အိမ္ေလးခံစားသိရွိနားလည္ပါလိမ္႔မည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ျပန္ခ်င္ရက္ႏွင္႔ မျပန္ႏုိင္ၾကေသာ၊ ပုိင္ဆုိင္ထားေသာ အိမ္ေလးမ်ား ဆုံး႐ွံဳးခဲ႔ရေသာ၊ ႀကိဳဆုိသူကင္းမဲ႔ေနေသာ သူမ်ားထက္စာလွ်င္ ကုိယ္႔တြင္ ေႏြးေထြးလက္အစုံမ်ားႏွင္႔ အခ်ိန္တုိင္း ကမ္းလင္႔ႀကိဳေနၾကသည္႔ ရင္ခြင္မ်ား မ်ားျပားစြာ…။

ၾကယ္တာရာမ်ားကင္းမဲ႔ေနေသာ ေကာင္းကင္ေအာက္ရွိ အခန္းထဲမွ မ်က္ဝန္းတစ္စုံတြင္ လြမ္းရိပ္မ်ား ေဝ႔သီလ်က္…။ မၾကာေသာ အခ်ိန္တြင္ အလြမ္းအေဆြး ေတးသံတစ္ပုဒ္ ထုိမ်က္ဝန္းမွ ဖိတ္လွ်ံက်လာခ်ိန္၊ ၾကယ္ပြင္႔ေလးမ်ားျဖင္႔ လင္းလက္ေနေသာ အိမ္ေလးဆီမွ စာေလးႏွစ္ေစာင္ အြန္လုိင္းမွတစ္ဆင္႔ ဖုန္းထဲ ၿပိဳင္တူဝင္လာသည္။ "သမီး… မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ… မအိပ္ေသးဘူးလား" ဟူ၍။ 

ဂၽြန္မုိး

18-6-2013 (00:56 AM)

သရုပ္ခြဲ ဇာတ္ညႊန္းတစ္ပုဒ္

ျပတင္းေပါက္ခန္းဆီးစကုိ ဆြဲဖယ္လုိက္စဥ္ အျပင္ဘက္မွ မုိးေငြ႔ပါေသာ ေလေအးမ်ား တုိးဝင္လာၾကသည္။ ထိန္ထိန္ဝါေတာက္ပေနေသာ မီးေရာင္မ်ားေအာက္မွာ သက္ဝင္လႈပ္္ရွားေနေသာ ကြန္ဒုိမ်ား၊ အီလက္ထေရာနစ္ ရထားမ်ား၊ အဆင္႔ျမင္႔ ကားမ်ားက ည၏အလွအပကုိ ပုိ၍ေပၚလြင္ေစသကဲ႔သုိ႔။ ညဆုိေတာ႔… ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕က ညေလးေတြကုိ ျပန္လြမ္းမိသည္။ လျပည္႔ရက္မ်ားဆုိလွ်င္ မီးေရာင္ထက္ လေရာင္ကုိ ပုိ၍အားကုိးကာ ၿမိဳ႕ေလးသည္ လွခ်င္တုိင္း လွေနတတ္သည္။ လတစ္ျခမ္းပဲ႔ကုိပင္ ခ်စ္တတ္ေသာ ၿမိဳ႕ေလးပင္။ ကေလးငယ္မ်ားကလည္း မလာတစ္ခ်က္ လာတစ္ခ်က္ မီးေရာင္ထက္ ထိန္ထိန္သာေသာ လျပည္႔ဝန္းကုိပင္ ပုိ၍ ခ်စ္ၾကသည္။

တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ညာသံေပး၍ ဆုိက္ကပ္တတ္ေသာ ရထားမ်ားေၾကာင္႔ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕က အခ်ိန္မွန္ျခင္း မမွန္ျခင္းထက္ စိတ္လုိလက္ရရွိခ်ိန္မွ ဆုိက္တတ္ေသာ လူစီးနည္း တန္ဖုိးျမင္႔ ရထားမ်ားကုိ သတိရမိသည္။ ငယ္ငယ္က ရထားစီးလွ်င္ ေလဒလေဟာ ရသည္႔အျပင္ ပတ္ဝန္းက်င္၏အလွတရားကုိလည္း ခံစားႏုိင္ေသာေၾကာင္႔ ရထားစီးရျခင္းကုိ အလြန္ႏွစ္သက္ခဲ႔မိသည္။ ရထားေပၚတက္လုိက္သည္ႏွင္႔ ေလေအးေပးစက္မွ ထြက္လာေသာ ေလေအးမ်ား၏ လႊမ္းျခံဳျခင္းကုိ ခံစားရေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကစီးခဲ႔ေသာ ရထားေလာက္ မမက္ေမာမိေခ်။

MRT Card ကုိ ေငြအလုံအေလာက္ထည္႔ထားလွ်င္ လုိရာသြားႏုိင္ေသာ ခရီးမ်ားတြင္ စပယ္ယာထံမွ ပုိက္ဆံအႏြမ္းမ်ား၊ အစုတ္မ်ားရမွာကုိ မပူရသလုိ၊ ေငါက္ငမ္းသံမ်ားအစား ခ်ိဳသာေသာ အသံလြင္လြင္ကုိသာ ၾကားရသည္။ ၾကာလာေတာ႔လည္း ခ်ိဳခ်ိဳသာသာအသံအစား အလုိမက် ေငါက္ငမ္းသံမ်ားကုိ ျပန္လြမ္းမိသလုိလုိ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လြယ္လင္႔တကူသြားႏုိင္ရန္ အညႊန္းဆုိင္းဘုတ္မ်ားႏွင္႔ ေျမပုံေတြကုိ ျမင္ရျပန္ေတာ႔ မကၽြမ္းက်င္ေသာ လမ္းမ်ားတြင္ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးႏွင္႔ တစ္လမ္းဝင္တစ္လမ္းထြက္ ေမးျမန္း၍ သြားခဲ႔ရသည္ကုိ သတိရမိသည္။ ကုိယ္႔အတြက္ကေတာ႔ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္ေနသည္႔ အရာမ်ားထဲမွ ေသြဖည္၍ ေနရသည္႔အတြက္ ျပည္႔စုံသည္႔ေနရာတြင္ မျပည္႔စုံသလုိ ခံစားမိေလသည္။

လၻက္ရည္ကုိ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေသာက္ခဲ႔ေသာ ကုိယ္႔အတြက္ မနက္မုိးလင္းလွ်င္ လြယ္ကူေသာ ေပါင္မုန္႔ႏွစ္ခ်ပ္ႏွင္႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္တုိ႔သာ အေဖာ္သစ္ပင္။ အလ်ဥ္းသင္႔မွ သတင္းစာ ေကာက္ကုိင္တတ္ေသာ ကုိယ္… ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ စက္ေရွ႕ခ် ေျပးဝယ္ထားေသာ သတင္းစာမွ အလုပ္ေၾကာ္ျငာမ်ားႏွင္႔ နပန္းလုံးရသည္။ တစ္ေစာင္ကုိ ဆင္႔ကုိးဆယ္ေပးရေသာ သတင္းစာကုိ ေန႔တုိင္းဝယ္ရကာမွ အဆင္သင္႔ဖတ္ႏုိင္ရန္ လစဥ္ေပးဝယ္ေသာ အဘြားတုိ႔ကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာမိသည္။ အိမ္မွပါလာသမွ် ေခၽြတာသုံးရင္း ဘုရားေရွ႕တြင္ ဆုေတာင္းရသည္မွာလည္း ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသာ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနဦးမည္ဆုိလွ်င္ နားခံသာမည္မဟုတ္ေပ။ ရသမွ် ပရိတ္၊ ပဌာန္းတုိ႔ကုိ ဌာန္ကရုိဏ္းက်သည္ မက်သည္ထက္ အလုိေလာဘအားကုိးႏွင္႔ အႀကိမ္မ်ားစြာ ရြတ္ရျပန္သည္။

ဘုရင္႔ေနာင္ေဖာင္ဖ်က္သည္႔ထုံး ႏွလုံးမူကာ စိတ္မာန္တင္းခဲ႔ေသာ္လည္း သိမ္ငယ္စိတ္မ်ား ဝင္လာခ်ိန္တုိင္း မ်က္ဝန္းမွ မ်က္ရည္မ်ား စုိ႔တက္လာတတ္သည္။ ထုိမ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ ကုိယ္႔ဇာတ္ညႊန္း ၿပီးျပည္႔စုံေစရန္ အားထုတ္ရေပဦးမည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ဘုရင္႔ေနာင္သည္လည္း လူသားေပမုိ႔ မ်က္ရည္ေတာ႔ ဝဲတတ္ခဲ႔လိမ္႔မည္ ထင္ပါသည္။

ျမန္မာဟင္းလ်ာစစ္စစ္မွ စားတတ္ေသာ၊ အိမ္ထမင္းဟင္းကုိမွ ႀကိဳက္တတ္ေသာ ကုိယ္႔အတြက္ အေနာက္တုိင္း၊ ဂ်ပန္၊ ကုိရီးယား စသည္႔ အဆင္႔ျမင္႔ အစားအေသာက္မ်ားသည္ ခံတြင္းလုိအင္ကုိ မျဖည္႔ဆည္းႏုိင္ၾက။ KFC ႏွင္႔ Burger King တုိ႔ကုိလည္း ကုိယ္ မမက္ေမာ။ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ေပၚ ခ်ိစ္ေတြစမ္းၿပီး Pepsi ႏွင္႔ ျမည္းရန္လည္း ကုိယ္ မႏွစ္သက္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ အရာရာသည္ ကုိယ္႔အတြက္ အသစ္အဆန္းေတြျဖစ္ရုံမွ်မက ၿငီးေငြ႔စရာေတြလည္း ျဖစ္ေစျပန္သည္။ ျပည္႔စုံစြာေနရျခင္းသည္ ဤကဲ႔သုိ႔သာဆုိလွ်င္ ကုိယ္သည္ မျပည္႔စုံေသာ ေနရာတစ္ခုသုိ႔ ေရာက္ေနရျခင္းပင္။ ကုိယ္ႏွင္႔ အံဝင္ခြင္က် ဇာတ္ညႊန္းတစ္ပုဒ္မွ ခြဲထြက္၍ ပုိေကာင္းမည္ထင္ေသာ ဇာတ္ညႊန္းကုိ သရုပ္ေဆာင္ၾကည္႔ရန္ ႀကိဳးစားမိကာမွ နိဒါန္းအစမွာပင္ အရာရာသည္ ကုိယ္႔ကုိ ၿပီးခဲ႔ေသာ ဇာတ္ညႊန္း၏ အႏွစ္သာရမ်ားအား ျပန္လည္ လြမ္းေမာမိေစျပန္သည္။

အရုဏ္ဦး၏ ႏႈိးစက္သည္ ငွက္ကေလးမ်ား၏ အသံစာစာမ်ားအစား စက္တပ္ယာဥ္မ်ား၏ ႏႈတ္ဆက္သံမ်ားပင္ ျဖစ္ျပန္သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားကုိ ျမင္ရျပန္ေတာ႔ ကုိယ္တုိ႔ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းေရွ႕မ်ားတြင္ မိဘမ်ားႏွင္႔ စည္ကားေနတတ္သည္ကုိ သတိရမိသည္။ အားကုိးတတ္ေသာစိတ္ေမြးဖြားေပးေသာေနရာႏွင္႔ ေႏြးေထြးမႈကုိအစဥ္ထာဝရေပးေသာ ေနရာ… ကြာျခားလြန္းေသာ ေနရာႏွစ္ခုအား စိတ္ဝယ္ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည္႔မိသည္။ ကုိယ္႔မိခင္ဘာသာစကားထက္ အမ်ားသုံးစကားအား လြယ္ကူစြာေျပာဆုိၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ားကုိ ျမင္ျပန္ေတာ႔ ရင္ထဲမခ်ိ။ ကုိယ္႔မိခင္စာကုိပင္ ဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔ေဝးစြ။ လြတ္လပ္စြာေနခြင္႔ရေသာ ရလဒ္အား လြဲမွားစြာ အသုံးခ်ေနၾကေသာ ကုိယ္တုိ႔ ျမန္မာမိန္းကေလးငယ္မ်ားကုိ ျမင္ရျပန္ေတာ႔လည္း ေဒါမနႆျဖစ္ရျပန္သည္။ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးစီအတြက္ အေရးႀကီးဆုံးက႑တြင္ပါဝင္ေသာ စာေပႏွင္႔ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ကုိယ္႔လူမ်ိဳးမ်ား၏ စိတ္ဝယ္ သံမႈိစြဲသလုိ ၿမဲေစခ်င္လွသည္။

Nursing Home … တဲ႔။ ကုိယ္တစ္ေခါက္ေရာက္သြားခ်ိန္ နင္႔နင္႔သီးသီး ခံစားလုိက္ရသည္။ မထူးဆန္းေတာ႔သည္႔ ဓေလ႔ကုိ ကုိယ္ ဘယ္လုိနည္းႏွင္႔မွ် လက္မခံႏုိင္။ သည္ Nursing Home မွာရွိေနေသာ ႀကီးရင္႔သူမ်ား၏ စိတ္ထဲတြင္ မိမိတုိ႔ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာ သားသမီးမ်ား၏ ျပဳစုယုယုမႈကုိသာ ခံယူခ်င္ေနလိမ္႔မည္ဟု ကုိယ္ ထင္သည္။ အဆင္႔အတန္းျမင္႔မႈမ်ားအၾကားတြင္ ေပးဆပ္ေနရေသာ အသည္းႏွလုံးတုိ႔ မ်ားစြာ ရွိေနပါလိမ္႔မည္။

ဘယ္ေလာက္ပဲမုိးမ်ားပါေစ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေရတစ္စက္မွ် မတင္ေသာ ကြန္ကရစ္လမ္းမ်ားအစား ကုိယ္႔အိမ္ေရွ႕က ေရဝပ္ေနေသာ ေျမလမ္းကေလးကုိ လြမ္းမိသည္။ ပူေလာင္အုိက္စပ္ေသာ ေႏြဥတုတြင္ ျခင္ေထာင္မ်ားၾကားက ေခၽြးတရႊဲရႊဲႏွင္႔ အိပ္ရေသာ ကုိယ္႔အိပ္ရာေလးကုိ သတိရမိသည္။ မနက္လင္းခ်ိန္ က်ံဳးနံေဘးမွ ပ်ံ႕ဝဲလာေသာ ေလေအးမ်ားက ေခၽြးစုိ႔ေနေသာ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ေပြ႔ဖက္လုိက္ပုံမ်ား အလြန္ ရသေျမာက္လွသည္။

အရာရာ စနစ္တက်ရွိလွေသာ သည္ေနရာတြင္ ကုိယ္တုိင္ေရး၍ ကုိယ္တုိင္သရုပ္ေဆာင္ရန္ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔မိသည္႔ ကုိယ္႔ဇာတ္ညႊန္းတစ္ပုဒ္… အဆုံးသတ္ ဘယ္လုိမ်ားျဖစ္ႏုိင္မည္လဲဆုိတာကုိေတာ႔ ကုိယ္ ေန႔စဥ္ႏွင္႔အမွ် ပုံေဖာ္ျမင္ေတြးၾကည္႔ရင္း…. ၿမိဳ႕ေလးထဲမွ အိမ္၊ အိမ္ေလးထဲမွ ကုိယ္ခ်စ္ေသာ သူမ်ား၊ (စိတ္လုိလက္ရမဟုတ္ပါဘဲ) ကုိယ္ထားရစ္ခဲ႔ရေသာ သူမ်ားကုိ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမိသည္မွာလည္း ေန႔ရက္မ်ားစြာ…။

ျပတင္းေပါက္ခန္းဆီးစကုိ ဆြဲဖယ္လုိက္စဥ္ အျပင္ဘက္မွ မုိးေငြ႔ပါေသာ ေလေအးမ်ား တုိးဝင္လာၾကရာ… ကုိယ္႔လက္ထဲမွ ေအးစက္ေနေသာ ေကာ္ဖီခြက္ေလးက ကုိယ္႔ကုိ မခ်ိၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပေနသည္။ ဟုတ္ေပသားပဲ… ကုိယ္က လၻက္ရည္ကုိသာ ႏွစ္ၿခိဳက္သူဆုိေတာ႔ သူ႔ဆီက ေအးစက္စက္ မခ်ိၿပံဳးေလးရတာ ဆန္းမွမဆန္းဘဲ။

ဂၽြန္မုိး

27-5-2013 (9:57 PM)

အရိပ္ေျခရာ

            ေနေရာင္အနည္းငယ္သာ ထုိးေသာ၊ အပူသိပ္မျပင္းေသာ အဘြားတုိ႔၏အိမ္ေ႐ွ႕ ေျမကြက္လပ္က်ဥ္းက်ဥ္းတြင္ ကၽြန္မ ဝါးကုလားထုိင္တစ္လုံးႏွင္႔ စာဖတ္ေနခဲ႔သည္။ ကၽြန္မတုိ႔ႏွင္႔ အဘြားတုိ႔အိမ္သည္ ဝင္းတစ္ဝင္းထဲတြင္ အတူေဆာက္ထားျခင္းပင္။ ႏွစ္အိမ္႔တစ္အိမ္ဟု ေခၚ၍လည္းရသည္။ အဘြားတုိ႔ အိမ္ေ႐ွ႕ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ေနရာလြတ္သည္ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေျခလက္အေညာင္းဆန္႔၍ စာထုိင္ဖတ္၍ရေသာ ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းပုိင္ ေနရာျဖစ္သည္။ ဝါးကုလားထုိင္ေပၚမွ လွမ္းၾကည္႔လွ်င္ အိမ္ေ႐ွ႕အား သြပ္မုိးအကာႏွင္႔ အဖီခ်ထားေသာ ကၽြန္မအေမ၏ စာသင္ခန္းအား ျမင္ေတြ႔ႏုိင္သည္။ သြပ္မုိးအ႐ွိန္ေၾကာင္႔ ေန႔ခင္းေန႔လည္ဆုိလွ်င္ ဝင္ထုိင္၍ မရေအာင္ ပူျပင္းလြန္းလွသည္။

            အဖီခ်ထားေသာ စာသင္ခန္းေ႐ွ႕တြင္႐ွိ ကစ္စ္မီကြစ္၊ လာဘ္ေခၚဂမုန္း၊  ႐ြက္လွပန္း၊ ယုဇနပင္ စသည္႔ ပန္းအုိးငယ္ေလးမ်ားသည္ အလွဆင္ပန္းသက္သက္သာ။ ထုိပန္းအုိးငယ္ေလးမ်ားကလည္း ေနေရာင္ကုိ လုံေလာက္စြာ မုိးမေပးႏုိင္။ အလွစုိက္ ပန္းအုိးမ်ားအား တယုတယႏွင္႔ ျပဳစုေနျခင္းသည္ ကၽြန္မ ကုိယ္တုိင္လည္း ပန္းမ်ားခ်စ္တတ္သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ႏွင္႔ အိမ္ေ႐ွ႕မ်က္ႏွာစာအား အလွဆင္ေပးေနေသာ ပန္းေလးမ်ား အၿမဲ႐ွင္သန္ေစလုိေသာေၾကာင္႔ပင္။ ထုိ႔အတြက္ ေနေရာင္အေတာ္အသင္႔ကာႏုိင္ေစရန္ ယင္းလိပ္တစ္လိပ္ အၿမဲျဖန္႔ခ်ထားရသည္။

            သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္မရင္ထဲ အၿမဲတေစ လႊမ္းမုိးထားေသာ အရိပ္တစ္ခုအား ဘယ္ေသာအခါမွ် မေမ႔ႏုိင္။ ထုိအရာသည္ ကၽြန္မရင္ကုိသာ ေအးခ်မ္းရိပ္ေပးႏုိင္ခဲ႔႐ုံတင္မဟုတ္၊ ကၽြန္မတုိ႔ မိသားစုအားလည္း ႀကီးမားေသာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ အရိပ္အာဝါသတစ္ခုကုိ ကာလၾကာ႐ွည္စြာ ေပးႏုိင္ခဲ႔သည္။ ထုိအရာသည္ ကၽြန္မ ငယ္စဥ္ လူမွန္းသိတတ္စအ႐ြယ္ကတည္းက အသက္ဆယ္႔ေျခာက္ႏွစ္ထိ အတူေနလာခဲ႔ေသာ ကၽြန္မ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးလည္းျဖစ္ေသာ အိမ္ေ႐ွ႕႐ွိ "ဗာဒံပင္" ႀကီးပင္။

            ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ား၏ ေႏြေန႔ခင္းမ်ားတြင္ ဗာဒံပင္ေအာက္၌ ကၽြန္မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဗာဒံသီးထုစားၾကသည္။ ေၾကြက်ေသာ ဗာဒံသီးမ်ား၊ ဗာဒံ႐ြက္မ်ားဗရပြႏွင္႔ အိမ္ေ႐ွ႕ဝင္းက်ဥ္းက်ဥ္းသည္ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ ေအးျမရိပ္ၿမံဳေလးပင္။ ကစားကြင္းမ်ားကုိလည္း မမက္ေမာခဲ႔။ အိမ္ေ႐ွ႕ဝင္းထဲမွာပဲ ကၽြန္မတုိ႔ ၾကက္ေတာင္႐ုိက္ၾကသည္။ ေဘာလုံးကန္ၾကသည္။ ထမင္းခ်က္တမ္း ကစားၾကသည္။ ကစားစရာနည္းမ်ိဳးစုံႏွင္႔ သည္အိမ္ဝင္းေလးထဲမွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားကုိ ကုန္ဆုံးၾကသည္။

            ညေနေစာင္းလွ်င္ ကၽြန္မထက္ႀကီးေသာ၊ ငယ္ေသာ၊ ႐ြယ္တူကေလးမ်ား လမ္းေပၚ အစီအရီ ထြက္လာၾကသည္။ ကၽြန္မတုိ႔ ကေလးတစ္သုိက္ ဗာဒံပင္ေအာက္တြင္ ေပသီးပစ္ၾကသည္။ ဇယ္ခုတ္တမ္းကစားၾကသည္။ ဗာဒံသီး အဆံမပ်က္ေအာင္ထုတမ္း ေဆာ႔ၾကသည္။ ဂ်င္ေပါက္ၾကသည္။ ဒုိးပစ္ၾကသည္။ သေရကြင္းပစ္ၾကသည္။

            ကၽြန္မတုိ႔ လမ္းထဲတြင္ ဗာဒံပင္၊ အုန္းပင္၊ ပိတာက္ပင္၊ စကၠဴပန္းပင္ စသည္႔ အရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ားႏွင္႔ အလွပန္းပင္မ်ား မ်ားျပားစြာ ႐ွိၾကရာ ေနဝင္ဖ်ိဳးျဖခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ထုိအပင္ႀကီးမ်ားသည္ ကၽြန္မတုိ႔၏ ကစားေဖာ္မ်ား ျဖစ္သြားၾကသည္။ ပုန္း၍မကြယ္ႏုိင္ေသာ အပင္ႀကီးမ်ားေနာက္တြင္ တူတူပုန္းတမ္း ကစားၾကသည္။ အပင္လုတမ္း ေဆာ႔ၾကသည္။ အပင္ႀကီးမ်ားကုိဖက္၍ လုိက္တမ္း၊ ေျပးတမ္း ကစားၾကသည္။ ညေနခင္းခ်ိန္ခါသည္ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ မက္ေမာစရာေကာင္းလွသည္။ ေက်ာင္းမွျပန္ေရာက္လွ်င္ စာအျမန္က်က္၊ တြက္စရာ႐ွိတာ အျမန္တြက္ရသည္။ ဒါမွ သူမ်ားကစားလွ်င္ ကုိယ္ပါ ကစားႏုိင္မည္။ ေက်ာင္းစာအားလုံးၿပီး ညေနေစာင္းလွ်င္  လမ္းေပၚတြင္ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စမွ ဆယ္႔ငါးေယာက္၊ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္႐ွိေသာ ကေလးတစ္သုိက္တုိ႔၏ ဆူညံစြာ ေဆာ႔ကစားသံမ်ား ပြက္ေလာ႐ုိက္သြားသည္။ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ စာက်က္ၿပီးသည္႔အခ်ိန္သည္ ကစားခ်ိန္ပင္။ မည္သည္႔စာက်က္ဝုိင္းမွလည္း သြားရန္မလုိ။ က်ဴ႐ွင္ဆုိသည္ကုိ နားရည္ဝဖုိ႔ရန္လည္း ထုိေခတ္ထုိအခါက ထုိအသုံးအႏႈန္း မတြင္က်ယ္ေသးေပ။

            မွတ္မွတ္ရရ တစ္ခုေသာေန႔မွာေတာ႔ ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ငယ္သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္၊ ကစားေဖာ္လည္းျဖစ္ေသာ "ဗာဒံပင္" ႀကီး ကၽြန္မတုိ႔ အိမ္ေ႐ွ႕မွ တသက္တာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ေတာ႔သည္။ ထုိေန႔သည္ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႀကီးနီးသည္႔အတြက္ အိမ္ေ႐ွ႕ဝင္းထဲတြင္ စာက်က္ေနသည္႔ေန႔တစ္ေန႔။ ခေနာ္နီ၊ ခေနာ္နဲ႔ အိမ္ေ႐ွ႕ၿခံဝင္းတံခါးအား အုတ္တံတုိင္းႏွင္႔ အစားထုိးရန္အတြက္ မလြတ္မကင္းျဖစ္ေနေသာ ထုိ "ဗာဒံပင္" ႀကီးအား အျမစ္မွစ ခုတ္လွဲလုိက္ၾကေလေတာ႔သည္။ ထုိေန႔မွစ၍ ကၽြန္မအား ငယ္စဥ္မွစ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကုိ ေပးခဲ႔ေသာ၊ ေအးခ်မ္းမႈကုိေပးခဲ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကုိ ဆုံး႐ႈံးလုိက္ရပါေတာ႔သည္။

            ေခတ္ေတြတေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ေျပာင္းလဲလာသည္ႏွင္႔အမွ် အရာအားလုံးသည္လည္း အေ႐ြ႕စနစ္အရ လုိက္ေ႐ြ႕ၾကရသည္။ ယခုေခတ္ Tablet ကြန္ပ်ဴတာေလးမ်ားကုိ ျမင္တုိင္း ငယ္ငယ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းကုိ လြမ္းေနမိတတ္ျပန္သည္။ ကၽြန္မတုိ႔ေခတ္က ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ေက်ာက္တံသုံးၿပီး "ဝ" လုံးကုိ ဝုိင္းေအာင္ေရးခဲ႔ၾကသည္။ မဝုိင္းလွ်င္ အဝတ္စႏွင္႔ဖ်က္ၿပီး မဝုိင္းမခ်င္း ၿပိဳင္ေရးၾကသည္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင္႔ ေက်ာက္တံ ကုိင္ရသည္ကုိပင္ ဂုဏ္ယူေနခဲ႔မိသည္။ ဝုိင္းေအာင္ေရးႏုိင္သူကုိ မေရးႏုိင္သူက ၾကာဇံငါးမူးဖုိး ဝယ္ေကၽြးရသည္။ ကၽြန္မ၏ တစ္ရက္ ေက်ာင္းမုန္႔ဖုိးသည္ တစ္က်ပ္သာ။ ၾကာဇံငါးမူးဖုိး အခ်ဥ္ရည္စမ္းစား၊ ဟင္းရည္ေသာက္လွ်င္ ဗုိက္ဝေသာေၾကာင္႔ ကၽြန္မက မနက္မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ ငါးမူးဖုိးႏွင္႔ ေန႔ခင္း ငါးမူးဖုိး ခြဲစားတတ္သည္။ ပုိက္ဆံတစ္က်ပ္သည္ ကၽြန္မအား သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကား မ်က္ႏွာပန္းလွေစခဲ႔ေလသည္။

            မွတ္မွတ္ရရ အလယ္တန္းတြင္ တစ္ရက္ သုံးက်ပ္သုံးရ၍ ၊ အထက္တန္းေရာက္ခ်ိန္တြင္ တစ္ဆယ္သုံးရသည္။ ထုိအခ်ိန္က ပုိက္ဆံတစ္ဆယ္သည္ ကၽြန္မအတြက္ မ်ားလြန္းလွသည္။ ကာလအေတာ္အတန္ ေ႐ြ႕လာေသာအခါ ပုိက္ဆံတစ္ဆယ္ကုိပင္ မ်ားလြန္းသည္ထင္ခဲ႔ေသာ ကၽြန္မထံသုိ႔ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္႔ေရာက္လာေသာ ေငြစကၠဴမ်ားသည္ တန္ဖုိးအမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲခဲ႔ေလၿပီ။ ထုိ႔အတူ ကၽြန္မ၏ လုိအင္တုိ႔သည္လည္း မကုန္ဆုံးႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလာခဲ႔သည္။ ထုိအခါ ငယ္စဥ္က ပုိက္ဆံတစ္က်ပ္ကုိင္ရသည္ကုိ ဂုဏ္ယူခဲ႔ေသာ ကၽြန္မကုိယ္ကုိ ကၽြန္မ ျပန္႐ွာေဖြေနမိျပန္သည္။

            ေနဝင္ခ်ိန္ ညေနေစာင္းၿပီဆုိလွ်င္ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင္႔မိေသာ ကေလးငယ္မ်ား၏ျမဴးထူးသံမ်ား အိမ္ေ႐ွ႕လမ္းမထက္မွ ေဝ႔ဝဲပ်ံလာဦးမည္လားဟု နားစြင္႔ေနမိျပန္သည္။ စင္စစ္ ကၽြန္မသည္ ျပန္မရႏုိင္ေတာ႔သည္႔ အတိတ္ကုိမွ ျပန္လည္ ခ်ဥ္ျခင္းတက္ေနမိျခင္းသာ။

            အေနာက္မုိးကုတ္စက္ဝုိင္းတြင္ လိေမၼာ္ေရာင္သန္းခ်ိန္ လမ္းေပၚတြင္ အျဖဴ၊အစိမ္း ဝတ္စုံႏွင္႔ လြယ္အိတ္မ်ားလြယ္၍ က်ဴ႐ွင္မွျပန္လာၾကေသာ ကေလးမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္။ တခ်ိဳ႕က အိမ္လာသင္ဦးမည္႔ ဂုိက္ဆရာမႏွင္႔ စခန္းသြားဦးမည္။ တခ်ိဳ႕က စာက်က္ဝုိင္း႐ွိရာ၊ တခ်ိဳ႕က ေနာက္ထပ္ က်ဴ႐ွင္ဝုိင္းတစ္ခုဆီသုိ႔။ သည္လုိႏွင္႔ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင္႔မိေနေသာ လမ္းမထက္မွ ျမဴးထူးသံမ်ားအစား ဟုိသည္အိမ္မ်ားမွ ပ်ံ႕လြင္႔လာမည္႔ အသံစာစာမ်ား ၾကားရဦးမည္။ ေသခ်ာပါသည္။ ၾကယ္ပြင္႔မ်ား ဟုိတစ္စ သည္တစ္စ ႏုိးထလာသည္႔တုိင္ သူတုိ႔ေလးေတြ၏ အသံစာစာေလးမ်ားသည္ ဝီရိယေကာင္းစြာ ညံေနေပလိမ္႔ဦးမည္။ တခ်ိဳ႕ အရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ားလည္း ေခတ္၏အေ႐ြ႕တြင္ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ႔ၾကရသည္။ လမ္းထဲတြင္ ပိေတာက္ပင္တစ္ပင္ႏွင္႔ စကၠဴပန္းပင္တုိ႔သာ ထီးထီးတည္း အေဖာ္မဲ႔စြာ က်န္ေနခဲ႔ၾကသည္။ သူတုိ႔က ေမွ်ာ္ရမည္႔သူေတြလည္း မ႐ွိေတာ႔သလုိ သူတုိ႔ႏွင္႔ ရင္းႏွီးေပ်ာ္႐ႊင္စြာ ေဆာ႔ကစားမည္႔ ကေလးငယ္မ်ားလည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင္႔ မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါးခဲ႔ေလၿပီ။ ေခတ္အဟုန္သည္ တဟုန္ထုိး တုိးတက္လာခဲ႔သည္။ ေျပာင္းလဲလာေသာ ေခတ္စနစ္ကုိ အမွီလုိက္ေနၾကရေသာ ယခုေခတ္ ကေလးမ်ား၊ လူငယ္မ်ား၏ စိတ္အာဟာရ၊ ႏွလုံးသားအာဟာရမ်ားေရာ ျပည္႔ဝပါရဲ႕လား။ စိတ္ဓာတ္ႏွင္႔ ကာယၾကံ႔ခုိင္ေရးမ်ား သန္စြမ္းပါရဲ႕လား။ အေတြးမ်ားစြာႏွင္႔ တစ္ကုိယ္တည္း ေယာက္ယက္ခတ္ေနခ်ိန္တုိင္း အတိတ္ဆီမွ လမ္းမထက္က ဆူညံေသာ ေအာ္ဟစ္သံေလးမ်ား၊ လန္းဆန္းတက္ၾကြေသာ လႈပ္႐ွားမႈမ်ားသည္ ကၽြန္မ၏ အာ႐ုံတြင္းသုိ႔ ျပကြက္မ်ားလုိ တစ္ကြက္ၿပီးတစ္ကြက္ ခ်ဥ္းနင္းဝင္ေရာက္လာၾကေတာ႔သည္။

            ကၽြန္မ၏ အေတြးရပ္ဝန္းထဲသုိ႔ ေဂြလွိမ္႔ေနေသာ ကေလးမ်ား၊ ဂ်င္ေပါက္၊ သေရကြင္းပစ္၊ ဒုိးပစ္ေနေသာ ကေလးမ်ား၊ ထုပ္ဆီးထုိးေနၾကေသာ၊ ဇယ္ခုတ္ေနၾကေသာ ကေလးမ်ား၊ ရီထုိးတမ္းကစားေနေသာ မိန္းကေလးငယ္မ်ား၊ ေဘာလုံးကန္ေနၾကေသာ ကၽြန္မအပါအဝင္ ကေလးတစ္သုိက္ စသည္႔ ကစားဟန္မ်ားႏွင္႔ ခ်စ္စရာကေလးငယ္မ်ား ျပန္လည္ခုိဝင္တြယ္ၿငိလာၾကခ်ိန္ ႐ုတ္တရက္ေဘးမွ ဖုန္းျမည္သံေၾကာင္႔ အေတြးစတုိ႔ ျပတ္ေတာက္သြားသည္။ သည္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းႏွင္႔အတူ ျပည္ပအလုပ္အကုိင္ ႐ွာေဖြေရး ကုမၸဏီတစ္ခုသုိ႔ အင္တာဗ်ဴးကိစၥအတြက္ သြားရဦးမည္။ ကၽြန္မသည္လည္း ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ားနည္းတူ ပစၥဳပၸန္ ဝဲဂယက္ထဲတြင္ ရပ္တည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရဆဲ။

            အနာဂတ္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔မိေတာ႔ (၃)ႏွစ္အ႐ြယ္ မူႀကိဳကေလးတစ္ေယာက္သည္ သူ႔လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ကြန္ပ်ဴတာအေသးစားေလးထည္႔၍ ေက်ာင္းတက္လိမ္႔မည္။ အားလပ္ခ်ိန္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင္႔ စကားေျပာလိမ္႔မည္။ သူတုိ႔အတြက္ က်ယ္ျပန္႔ေကာင္းမြန္ေသာ ကစားကြင္းမလုိေတာ႔။ ျပင္ပကစားစရာ ပစၥည္းမ်ားလည္း အေရးမႀကီးေတာ႔။ အြန္လုိင္းေပၚတြင္ သူတုိ႔ကစားလုိေသာ ဂိမ္းမ်ား စိတ္တုိင္းက် ေဆာ႔ေနႏုိင္ၿပီ။ အျပင္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔လည္း ရန္မျဖစ္အား။ အြန္လုိင္း႐ွိလွ်င္ သူတုိ႔အတြက္ ျပည္႔စုံေလၿပီ။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကုိလည္း စိတ္မဝင္စားအားေတာ႔။ သည္လုိႏွင္႔… သည္လုိႏွင္႔ပင္… သူတုိ႔ေလးေတြသည္ အဓိပၸါယ္႐ွိေသာ ဘဝမ်ားကုိ တကယ္ပုိင္ဆုိင္ၾကလိမ္႔မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာပါရဲ႕လားဟု ေမွ်ာ္ေတြးၾကည္႔မိေတာ႔ ကၽြန္မစိတ္ေလး နာဖ်ားဖ်ားသြားသည္။

            ကၽြန္မကေတာ႔ အဓိပၸါယ္ျပည္႔ဝေသာ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကုိ အျပည္႔အဝ ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ရခဲ႔သျဖင္႔ ေတြးမိတုိင္း ေက်နပ္မိသည္။ တုိက္ဆုိင္မႈ႐ွိတုိင္း ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္း "ဗာဒံပင္" ႀကီးကုိလြမ္းသည္။ လမ္းမေပၚတြင္ အတူကစားခဲ႔ၾကသည္႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိလည္း လြမ္းသည္။ ကစားနည္းမ်ိဳးစုံကုိလည္း ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ျပန္လည္၍ ကစားခ်င္ေသးသည္။

           

            ေ႐ႊစြန္ညိဳႀကီးေရာ မေထြးေလးကုိ ဖမ္းမိဖုိ႔ ခုခ်ိန္ထိ ႀကိဳးစားဆဲပဲလား…။

            အ႐ူးမႀကီး မစာဥေရာ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္ ေရာက္ေနသည္ မသိေတာ႔။

            လူႀကံဳမ်ား႐ွိလွ်င္ျဖင္႔ ကၽြန္မ သူတုိ႔ကုိ ျပန္တမ္းတ လြမ္းဆြတ္ေနေၾကာင္း စကားပါးလုိက္ခ်င္ပါေသးသည္။

ဂၽြန္မုိး   

08022013 (9:25 PM)