တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္

(၁)

ေရွ႕ကုိေရာက္လာတဲ႔ မုန္႔ထုပ္ေတြကုိ ပိတ္ေပးဖုိ႔ လွမ္းယူလုိက္ခ်ိန္ ရင္ထဲက တလွပ္လွပ္နဲ႔။ ဒီေန႔ ေနလုိ႔ကုိမေကာင္းဘူး။ မနက္စာစားၿပီး ေဆးတစ္ခြက္ေတာ႔ ေသာက္လာပါရဲ႕။ ခုခ်ိန္ထိ လူကယုိင္ခ်င္တုန္း။ ပိတ္ေပးၿပီးသား မုန္႔ထုပ္ေတြျဖန္႔ဖုိ႔ မုန္႔ကန္ထဲ အလုိလုိက်ေနတာၾကည္႔ရင္း လူက မုိက္ခနဲ တစ္ခ်က္ျဖစ္သြားတယ္။ ေအးစက္စက္ၾကမ္းျပင္နဲ႔အထိ ဆူဆူညံညံအသံေတြ။ မပီျပင္ဝုိးတဝါးနဲ႔။ 

(၂)

"ေဟး…လား…..ေမာင္…..တုိ႔…………….ဝါး……………."

သာေအးတုိ႔ ကာလသားတစ္သုိက္ အုိးစည္၊ ဒုိးပတ္ တီးသူေတြကတီး၊ ဦးေရႊရုိးနဲ႔ ေဒၚမုိး တုိ႔အတြဲက ဟန္ခ်က္ညီညီနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကသူေတြကလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ရြာရဲ႕ ကထိန္ပြဲအတြက္ ရြာစဥ္လွည္႔ အလွဴေငြ ေကာက္ေနၾကတယ္။ သူတုိ႔ေနာက္မွာလည္း ရြာက ကေလးအကုန္ဝုိင္းစုလုိ႔။ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း ညိဳညစ္ညစ္ေတြလည္း ပါသလုိ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ဟာေလးေတြလည္း ပါတယ္။ ဆုိလုိက္ၾက၊ တီးလုိက္ၾက၊ ကလုိက္ၾကနဲ႔ ရြာရုိးတစ္ေလွ်ာက္ လွည္႔ေနၾကတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆုိ (၃) ရက္ရွိၿပီ။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ေကာက္ခံရရွိတဲ႔ အလွဴေငြစာရင္းကုိ ညေနဆုိရင္ ရြာထိပ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲ မွာ ေလာစပီကာတစ္လုံးနဲ႔ ဆယ္အိမ္မွဴး ကုိေမာင္ညွက္က ေၾကညာေပးေလ႔ရွိတယ္။ ေၾကညာတဲ႔အခ်ိန္ ကုိယ္႔နာမည္ပါရဲ႕လားလုိ႔ နားေထာင္ရင္း ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ထည္႔တယ္ဆုိတာလည္း နားစြင္႔ရေသးတယ္။ မ်ားမ်ားထည္႔ႏုိင္မွ ကထိန္ပြဲမွာ မ်က္ႏွာပန္းလွမယ္မဟုတ္လား။ ကုိေမာင္ညွက္ကလည္း ကုိယ္႔ရြာသူရြာသားေတြအေၾကာင္း ေနာေက်ေနသူဆုိေတာ႔ မ်ားမ်ားထည္႔သူရဲ႕နာမည္ဆုိရင္ သူ႔အသံက သူေအာ္ႏုိင္တာထက္ ပုိက်ယ္ေနသလုိပဲ။

ကုိေမာင္ညွက္ဆုိတာ ဆယ္အိမ္မွဴးျဖစ္သလုိ ကာလသားေခါင္းေဆာင္ဆုိလည္း ဟုတ္တယ္။ မရွက္တမ္းဝန္ခံရရင္ သူက က်ဳပ္ကုိ ပုိးေနတဲ႔အထဲက တစ္ေယာက္ေပါ႔။ က်ဳပ္က ဒီႏွစ္နဲ႔ဆုိ ရြာရဲ႕ ကြမ္းေတာင္ကုိင္ဘြဲ႔ရတာ (၃) ႏွစ္ဆက္တုိက္ရွိၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ရြာက လူပ်ိဳေဖာ္ဝင္စအရြယ္ကအစ လူလတ္ပုိင္းအကုန္ က်ဳပ္ကုိ ပုိးၾကပန္းၾကနဲ႔။ က်ဳပ္ကေတာ႔ စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ကုိယ္႔ကုိပုိးသူမ်ားေတာ႔ သေဘာက်ေက်နပ္မိတာအမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်ဳပ္လုိ ကြမ္းေတာင္ကုိင္က ဘာမဟုတ္တဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ေခါင္းထဲထည္႔စရာလား။ က်ဳပ္ ရင္ထဲ၊ စိတ္ကူးထဲမွာ ကုိဘေခ်ာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။

(၃)

ကုိဘေခ်ာဆုိတာက က်ဳပ္တုိ႔ရြာကုိ အလွကုန္ပစၥည္းေလးေတြ လာေရာင္းတတ္တဲ႔သူေပါ႔။ တစ္လကုိ အနည္းဆုံးႏွစ္ႀကိမ္လာတတ္တယ္။ သူ႔ဇာတိက မႏၱေလးကလုိ႔ ေျပာတာပဲ။ မႏၱေလးသားသာဆုိတယ္ သူမ်ားတကာလုိ ညိဳတုိတုိအသားအေရာင္မဟုတ္ဘူး။ အသားလတ္လတ္၊ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔နဲ႔ ေယာက္်ားပီသတဲ႔ရုပ္မ်ိဳး။ လူက ခပ္သန္႔သန္႔ဆုိေတာ႔ မ်က္မွန္တပ္ၿပီး ဆုိင္ကယ္စီးလာရင္ စတုိင္လ္က မင္းသားနဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္။ ဟန္ပန္အမူအယာလည္းေကာင္းသလုိ စကားေျပာလည္း ညက္တယ္။ သူ႔ပစၥည္းေတြက ႏုိင္ငံျခားကလာတယ္လုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဗူးေပၚမွာ က်ဳပ္တုိ႔ မဖတ္တတ္တဲ႔ စာလုံးေတြက အမ်ားႀကီး။ က်ဳပ္တုိ႔အတြက္ စာေတြကအေရးမႀကီးဘူးေလ။ ဂရုစုိက္မေနပါဘူး။ အဓိကက စိတ္ႀကိဳက္ပစၥည္းေလးေတြ ကုိ ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ရဖုိ႔မဟုတ္လား။ ဒီလုိပစၥည္းေလးေတြရွိထားမွ ရြာမွာ ပြဲရွိၿပီေဟ႔ဆုိ အပ်ိဳေတြၾကား လက္မေထာင္လုိ႔ရမွာေပါ႔။ သူမ်ားဆီက ငွားလိမ္းရတာ ဘယ္ေလာက္ေအာက္က် ေနာက္က်ႏုိင္သလဲလုိ႔။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

က်ဳပ္ကေတာ႔ သိပ္မဝယ္ျဖစ္ပါဘူး။ ပထမ တစ္ေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္ သူလာတုန္းကေတာ႔ လက္ထဲလည္း ပုိက္ဆံေလးအဆင္ေျပတာနဲ႔ ဝယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ ေနာက္အေခါက္ေတြက် ဝယ္စရာကုိမလုိေတာ႔တာ။ သူေပးတဲ႔ ပစၥည္းေတြက က်ဳပ္ရဲ႕ မွန္တင္ခုံလုိ႔ေျပာလုိ႔ရတဲ႔ ေသတၱာေဟာင္းေပၚမွာ အျပည္႔။ ထားစရာေတာင္မရွိေတာ႔လုိ႔ တခ်ိဳ႕ဗူးပုံစံမလွ တာေတြဆုိ ေသတၱာေဘးက လက္ဆြဲျခင္းထဲ ပစ္ထည္႔ထားလုိက္တာပဲ။ က်ဳပ္ကသာပစ္ထားတာပါ။ ေရႊမိနဲ႔ ေအးဘုံဆုိ အလကားမတ္တင္း က်ဳပ္ဆီက ယူလိမ္းလုိ႔ရေတာ႔ လုေနၾကတာမ်ား ျခင္းေတာင္းေတာင္ ယုိင္ယြဲ႔ယြဲ႔ျဖစ္ေနၿပီ။ ကုိဘေခ်ာကုိေျပာျပေတာ႔ အဆင္ေျပတဲ႔အေခါက္က်ရင္ ၿမိဳ႕က ျခင္းလွလွေလးတစ္လုံး ဝယ္လာေပးမယ္တဲ႔။ ၿမိဳ႕ကျခင္းဆုိေတာ႔ ေတာမွာသုံးတဲ႔ လက္ျဖစ္ျခင္းေတြထက္ ပုိလွမွာပဲ။ အေရာင္လည္းဆန္းမွာ။ မ်က္စိထဲပုံေဖာ္ရင္း စိတ္ကူးေတာ႔ယဥ္မိသား။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ကုိဘေခ်ာလာရင္ ၿမိဳ႕ကုိ အလည္ေခၚဖုိ႔ စကားေလးစၾကည္႔ဦးမွ။ ရြာကသူမ်ားေတြ ၿမိဳ႕တက္ၿပီးအလုပ္လုပ္ေနၾကလုိ႔ ၿမိဳ႕အေၾကာင္းဆုိတာ သူတုိ႔ေျပာသမွ် ၾကားဖူးတာပဲရွိတာ။ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္တဲ႔။ သူတုိ႔လည္း အဲ႔လုိေတြးၿပီး ၿမိဳ႕တက္အလုပ္လုပ္တာျဖစ္မယ္။ ဟုတ္မွာပါေလ။ ရြာမွာထက္စာရင္ ၿမိဳ႕တက္အလုပ္လုပ္တာမွ ႀကီးပြားဦးမယ္မဟုတ္လား။ က်ဳပ္လည္း သူတုိ႔လုိေတာ႔ လုပ္ခ်င္မိသား။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

"ႏွင္းျမက လုိက္ခ်င္လုိ႔လား။ အိမ္ကေရာ လႊတ္မွာလား။ ေမးၾကည္႔ပါဦး"

"အေမ လႊတ္ေအာင္ေတာ႔ ၾကည္႔ေျပာရမွာေပါ႔။ ေရႊမိနဲ႔ ေအးဘုံတုိ႔ကလည္း က်ဳပ္ နဲ႔ အတူလုိက္ခ်င္တယ္တဲ႔"

"ေကာင္းသားပဲ။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ပါေတာ႔ ႏွင္းျမလည္း အေဖာ္ရတာေပါ႔။ ဒါထက္ ႏွင္းျမက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုိက္ရဲလုိ႔လား"

"အုိ…ကုိဘေခ်ာကလည္း..။ က်ဳပ္ ေတာ္႔ကုိ ယုံၾကည္ၿပီးသားပါ"

ရႊန္းရႊန္းစားစားအၾကည္႔ေတြေၾကာင္႔ က်ဳပ္ ရင္ေတြလႈိက္ဖုိသြားတယ္။ အသံမတုန္ေအာင္ ထိန္းေျဖရင္း က်ဳပ္ ႏႈတ္ခမ္းေတြမွာ အၿပံဳးပန္းေတြေဝလုိ႔၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြလည္း ရင္တစ္ခုလုံး ဖိတ္လွ်ံေနသလားပဲ။

(၄)

ၿမိဳ႕ကုိေရာက္ေတာ႔ ကုိဘေခ်ာစီစဥ္ေပးတဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ တည္းရတယ္။ မဟာမုနိဘုရားႀကီးဆုိတာ တန္ခုိးၾကီးတယ္ဆုိတာ ဟုတ္မွာပဲ။ လူေတြကုိ စည္ကားလုိ႔။ ေတာင္သမန္အင္းေပၚမွာလည္း ဓာတ္ပုံေတြရုိက္ၾက တယ္။ ေရႊမိတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္ကဲတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ႔ အိေျႏၵထိန္းရတာေပါ႔။ ကုိဘေခ်ာလည္းပါတာကုိး။ မႏၱေလး  ေတာင္တက္ေတာ႔လည္း ကုိဘေခ်ာက အလုိက္တသိနဲ႔ ေမာလား ႏွင္းျမလုိ႔ ေမးတုိင္း မေမာပါဘူးလုိ႔ပဲ ေျဖမိတယ္။ သူက ခဏခဏေမးေပမယ္႔ ျပန္ေျဖရတာ ေမာတယ္လုိ႔ကုိ မထင္ဘူး။

ၿမိဳ႕မွာ ဘယ္ေနရာၾကည္႔ၾကည္႔ အဆန္းေတြခ်ည္းပဲ။ မျမင္ဖူးတာေတြလည္းျမင္ရ။ မၾကားဖူးတာေတြလည္းၾကားရ။ မစားဖူးတာေတြလည္း စားရနဲ႔။ အေမ႔ကုိေခၚၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လာရမယ္။ အေမ႔မ်က္စိကုိလည္း ၿမိဳ႕တက္ၿပီး ေဆးခန္းျပ၊ ခြဲသင္႔ရင္ခြဲလုိ႔ ကုိဘေခ်ာကအၾကံေပးတယ္။ အေမက မ်က္လုံးမေကာင္းေတာ႔ဘူးေလ။ အစစ အရာရာ သူကူညီမယ္လုိ႔လည္း ေျပာရွာတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ၿမိဳ႕က ေဆးရုံ၊ ေဆးခန္းေတြက ေစ်းႀကီးေပးရတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိဘေခ်ာရွိတာ က်ဳပ္အတြက္ေတာ႔ ေရႊေတာင္ၾကီးရွိသလုိပါပဲ။

ေနာက္ၿပီး ၿမိဳ႕မွာသာ အလုပ္လုပ္ခြင္႔ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလုိ႔ က်ဳပ္ ေတြးၾကည္႔တယ္။ ရြာက ဖုိးတုတ္တုိ႔ ထြန္းေအာင္တုိ႔ဆုိလည္း လၻက္ရည္ဆုိင္မွာ ဝိတ္တာဆုိလားပဲ။ စရိတ္ၿငိမ္း၊ လစာလည္းေပးတယ္တဲ႔။ ဟုတ္မွာပါ။ သူတုိ႔ ရြာျပန္လာရင္ ဝယ္လာတဲ႔လက္ေဆာင္ေတြက အမ်ားသား။ မိလုံးဆုိလည္း အိမ္ေကာင္းေကာင္းမွာေနရတယ္တဲ႔။ တစ္အိမ္လုံး သူ႔ေျခသူ႔လက္ဆုိပဲ။ သူျပန္လာတဲ႔အခါတုိင္း ဝတ္လာတဲ႔ အဝတ္အစားေတြကလည္း အဆန္းေတြခ်ည္းပဲ။ ဒီကိစၥကုိလည္း ကုိဘေခ်ာကုိပဲ တုိင္ပင္ၾကည္႔ရမယ္။

 

(၅)

ဒီစက္ရုံက က်ဳပ္တုိ႔အလုပ္လုပ္ရမယ္႔ေနရာဆုိပဲ။ စက္ရုံႀကီးကလည္းအႀကီးႀကီး။ ဟုိနားကလူေတြက ဘယ္သူ႔ကုိရပ္ေစာင္႔ေနတာလည္း မသိဘူး။ ဒီဘက္ၾကည္႔ေတာ႔လည္း အဲ႔လုိရပ္ေနတဲ႔သူေတြ အမ်ားၾကီး။ မေနႏုိင္လုိ႔ ေဘးကအေဖာ္ကုိ ေမးၾကည္႔ေတာ႔မွ စက္ရုံေစာင္႔ေတြဆုိပဲ။

ကုိဘေခ်ာကုိ ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ႔အေၾကာင္း၊ အေမ႔အတြက္ ခြဲစိတ္စရိတ္လည္း မ်ားမ်ားရွာခ်င္တဲ႔အေၾကာင္း ေျပာျပေတာ႔ ႏုိင္ငံျခားကစက္ရုံတစ္ရုံမွာ အလုပ္လုပ္ရင္ ၿမိဳ႕မွာလုပ္တာထက္ေတာင္ ပုိရဦးမယ္။ သိပ္လည္းမပင္ပန္းဘူးတဲ႔။ ပုိက္ဆံကလည္း ဘတ္ေငြဆုိလားပဲ။ ေငြပုိ႔ရင္ ေတာ္ေတာ္က်န္တယ္ဆုိပဲ။ သူေျပာတဲ႔ ဘတ္ေငြေတြ ဘာေတြ က်ဳပ္ မသိပါဘူး။ နားလည္းမလည္ဘူး။ က်ဳပ္ သိတာက ပုိက္ဆံမ်ားမ်ားရရင္ အေမ႔ကုိ ခြဲစိတ္ေပးမယ္။ က်ဳပ္သုံးခ်င္တဲ႔ အလွကုန္ပစၥည္းေတြလည္း ရွယ္သုံးလုိ႔ရမယ္။ မိလုံးလုိလည္း အဝတ္အစားဆန္းဆန္းေလးေတြ ဝတ္ႏုိင္မယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အေမ႔ဆီ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားၿပီး သုံးေယာက္သား ဒီစက္ရုံေရာက္လာတယ္ဆုိပါေတာ႔။ အေမကေတာ႔ ဘယ္သေဘာတူမွာလဲ။ တတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ဆုိတာ ရွိတယ္မဟုတ္လား။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

စက္ရုံေရာက္ေတာ႔ သူတုိ႔ေပးတဲ႔ ယူနီေဖာင္းဝတ္၊ သူတုိ႔ေကၽြးတာစားၿပီး မုိးလင္းမုိးခ်ဳပ္ လုပ္ရျပန္တယ္။ မပင္ပန္းပါဘူးလုိ႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ ကုိဘေခ်ာမ်က္ႏွာႀကီးကုိ ျမင္ေယာင္လာတုိင္း စိတ္ရွိလက္ရွိ ဆြဲရုိက္ပစ္ခ်င္တယ္။ က်ဳပ္ သူ႔ကုိ ယုံခဲ႔မိလုိ႔၊ အားကုိးလြန္းခဲ႔လုိ႔ ခုလုိဘဝမ်ိဳးမွာေနရတာ။ အေမသာသိရင္ ဘယ္ေလာက္ရင္က်ိဳးမလဲ။ တစ္လတစ္ ျခစ္ျခဳတ္ၿပီးမစားရက္ မေသာက္ရက္ စုႏုိင္လုိ႔သာ ရြာကုိျပန္ပုိ႔ႏုိင္တာ။ က်ဳပ္က ရြာမွာဆုိ ဘာတစ္ခုမွ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ ခုလုိ အစားအေသာက္ဆင္းရဲ၊ စိတ္မခ်မ္းသာနဲ႔ ေရာက္တာမွမၾကာေသးဘူး။ က်န္းမာေရးက ခ်ဴခ်ာလာတယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေပမယ္႔ နားလုိ႔ကလည္းမျဖစ္ဘူး။ တစ္ရက္ပ်က္တာနဲ႔ လစာထဲက တန္းႏႈတ္တာပဲ။

 (၆)

ဒီေန႔လူကေနလုိ႔မေကာင္းဘူး။ ရင္ထဲတလွပ္လွပ္နဲ႔ ေမာေနတယ္။ မနက္စာလည္း နည္းနည္းပဲစားႏုိင္တယ္။ လူကႏုံးခ်ိေနၿပီး ေျခေတြလက္ေတြေတာင္ မသယ္ခ်င္ဘူး။ ေခါင္းထဲကလည္း တရိပ္ရိပ္နဲ႔။ လကုန္ရက္နီးၿပီဆုိေတာ႔ ခြင္႔လည္းမယူခ်င္ဘူး။ ၿပီးခဲ႔တဲ႔လကလည္း အျဖတ္ခံရေသးတယ္။ ဒီတစ္လ အျပည္႔ရမွျဖစ္မယ္။ ေနမေကာင္းေတာ႔ ၾကာၾကာရပ္ေနရတဲ႔ ဒူးေတြ ညႊတ္ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။ မုန္႔ထုပ္ေတြကေတာ႔ ေရႊမိနဲ႔ေအးဘုံတုိ႔ဘက္ကေန က်ဳပ္ ေရွ႕ကုိ ေဟာခနဲ ေဟာခနဲ။ ေရွ႕ေရာက္လာတဲ႔ မုန္႔ထုပ္ေတြကုိ ပိတ္ေပးဖုိ႔က က်ဳပ္တာဝန္။ ပိတ္ေပးၿပီးရင္ တစ္ဘက္က မုန္႔ကန္ထဲကုိ တြန္းပုိ႔ေပးလုိက္ရုံပဲ။

မုန္႔ထုပ္ေတြကလည္း တဖြဲဖြဲနဲ႔။ ေဟာ…လာျပန္ၿပီတစ္ထုပ္။ ပိတ္ေပးဖုိ႔လွမ္းအယူမွာတင္ ကမၻာႀကီး အုိးထိန္းစက္လုိ လည္သြားတယ္ထင္ပ။ က်ဳပ္ အသိစိတ္ေတြ လြင္႔ေမ်ာလုိ႔။ အာရုံထဲမွာေတာ႔ အေမ၊ ေရႊမိ၊ ေအးဘုံနဲ႔ ရြာက သာေအးတုိ႔ေတြ တလွည္႔စီ။

(၇)

ႏွာေခါင္းထဲဝင္လာတဲ႔အနံ႔ေတြက ဆုိးလုိက္တာ။ ဘာနံေတြပါလိမ္႔။ မ်က္လုံးဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေရႊမိနဲ႔ ေအးဘုံတုိ႔ရဲ႕ စုိးရိမ္မႈအျပည္႔နဲ႔ မ်က္ႏွာေတြ။ မ်က္ႏွာေပၚတည္႔တည္႔မွာက ပန္ကာတစ္လုံး။ ညာဘက္လက္ကုိ လႈပ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မ်က္ႏွာေပၚက ေဆးပုလင္းရမ္းသြားတယ္။ အနံ႔ေတြကလည္း ေဆးနံ႔ေတြ။ ဒါဆုိ ေဆးရုံေပါ႔။

"ႏွင္းျမ… သက္သာရဲ႕လား"

ေရႊမိအေမးကုိ မ်က္လုံးမွိတ္ၿပီးပဲ အေျဖေပးႏုိင္တယ္။ ေခါင္းတစ္ခုလုံးလည္း လႈပ္လုိ႔မရသလုိ ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း ေျခာက္လုိက္တာ။ ေတာ္ေသးတယ္။ ေအးဘုံက အလုိက္တသိနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းကုိ ေရစြတ္ထားတဲ႔ဂြမ္းဖတ္နဲ႔ တုိ႔ေပးေတာ႔မွ ခပ္စုိစုိေလးနဲ႔ ေနလုိ႔ေကာင္းသြားတယ္။ ခုလုိခ်ိန္မ်ိဳး ေဘးနားမွာ အေမရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ အေမ႔ေျပာစကားကုိ နားမေထာင္ခဲ႔တဲ႔ က်ဳပ္ ခုမွ အေမ႔ကုိ တမ္းတရင္း ငုိမိျပန္တယ္။

"ညည္းကလည္း မငုိပါနဲ႔ေအ။ လူကအားရွိတာလည္းမဟုတ္ဘူး…။ သက္သာသလုိေနမွေပါ႔"

ေရႊမိကေျပာရင္းနဲ႔ စီးက်လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကုိ သုတ္ေပးတယ္။ က်ဳပ္ေဘးမွာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရွိေနလုိ႔သာေပါ႔။ မဟုတ္ရင္ ဒီလုိအခ်ိန္ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆင္းရဲရမလဲ။

"က်ဳပ္တုိ႔ စက္ရုံခဏျပန္ၿပီး ညည္း အေျခအေနကုိ သြားေျပာလုိက္ဦးမယ္။ ခြင္႔တစ္ပတ္ေလာက္ေပးဖုိ႔လည္း စက္ရုံမွဴးကုိ ေျပာခဲ႔မယ္"

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ထြက္သြားေတာ႔မွ ဗုိက္ထဲက ဆာလာသလုိလုိ။ ျပန္လာၾကရင္ေတာ႔ က်ဳပ္အတြက္ စားစရာတစ္ခုခု ပါလာမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ခႏၶာကုိယ္ကသာ ၿငိမ္ေနရတာ၊ စိတ္ေတြက မၿငိမ္ႏုိင္ဘူး။ ေဆးရုံစရိတ္က ဘယ္ေလာက္မ်ား က်မွာပါလိမ္႔။ ခြင္႔ကလည္း တစ္ပတ္ဆုိေတာ႔ လစာထဲက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျဖတ္ခံရမယ္မသိဘူး။ ဒီတစ္လေတာ႔ စုမိဖုိ႔ မေျပာနဲ႔။ လစာေလးက်န္ရင္ကံေကာင္း။ အေမကေတာ႔ လစဥ္ပုိ႔ေငြေလး ေမွ်ာ္ေနရွာမွာ။  အေမ႔မ်က္စိလည္း ဘယ္လုိေနလဲ မသိဘူး။ ပုိက္ဆံျပည္႔ရင္ေတာ႔ ခြဲေပးႏုိင္ပါၿပီ အေမရယ္။

တစ္ရြာေျပာင္းၿပီး သူေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ႔ က်ဳပ္၊ ခုေတာ႔ ေသခ်င္တဲ႔က်ား၊ ေတာေျပာင္းသလုိမ်ား ျဖစ္ေနသလား မေျပာတတ္ေတာ႔ပါဘူးအေမေရ။

ဂၽြန္မုိး

14062012 (THU)

7:52 PM